Hi guys,
I haven’t posted anything here since 2024. If we’re still able to connect through this post, it means you’re close friends of this blog — and of me. Thank you for being here.
There’s so much to catch up on. So many changes. So many new things…
During this time, I published a book based on the notes I kept, titled “Yonca’s Diary.” A second one is on the way.
While searching for feelings that would motivate me, I found myself browsing this blog again. The warmth of this place is something else. That’s why I left it untouched for years — my corner of peace.
Life has a thousand faces. In 2024, during my breast cancer treatment, as I mention in the book, the rug was pulled out from under my feet and life turned upside down. I was one of the lucky ones — I came through this process with a positive outcome.
During that time, I continued to keep a diary. Writing became my refuge. Confiding in lines, talking to myself, confronting myself — it was a form of catharsis. The beautiful part is that this diary eventually became a book: 13. Kat (original title).
I’m sharing a few pictures from the time we were apart.
I had the chance to express my thoughts and feelings, share my experiences, and introduce my book at various events.
Even writing this short update warmed my heart. More to come. I hope you’ll continue reading these small updates here.
See you soon.
Below is the Turkish version of this update.
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
Merhaba arkadaşlar!
2024’ten beri burada hiçbir şey paylaşmadım. Eğer hâlâ bu gönderimle bu blogda buluşabiliyorsak, bu blogun ve benim yakın arkadaşım olduğunuz anlamına gelir. Burada olduğunuz için teşekkürler.
Yetişilecek çok şey var. Çok fazla değişiklik. Çok fazla “yenilik”… Öyle ki ben Yonca’nın Günlüğü adında derlediğim bu notlarımdan bir kitap çıkarttım. İkincisi de yolda. Beni motive edecek hisleri ararken bloguma bakmak, sayfalarında gezinmek istedim. Bu blogun sıcaklığı bambaşka. Bundan dolayıdır ki yıllardır aynı bıraktım. Benim huzur köşem.
Hayat bin bir yüz. 2024’te, meme kanseri teşhisiyle yürüdüğüm tedavi sürecinde, kitapta da dediğim gibi, ayağımın altından halı çekilmiş ve hayatım alt üst olmuştu. İyi bir sonuçla bu süreci geride bırakanlardan biriyim. Şanslıydım. Bu zaman boyunca, günlük tutmaya devam ettim. Bana en iyi gelen şey yazmaktı. Satırlarda dertleşmek, kendi kendimle konuşmak, yüzleşmek bir tür desarj oldu. Güzel olan yanı, bu günlüğün bir kitaba dönüşebilmesiydi: “13. Kat” (orijinal adıyla).
Sizle ayrı kaldığımız bu süreçten resimler paylaşıyorum.
Bu kısa güncellemeyi paylaşmak bile içimi ısıttı. Devamı gelecek. Umarım siz de bu sayfada bu kısa güncellemeleri okumaya devam edersiniz.
Görüşmek üzere…
#WritingAsHealing
#LifeTurnedIntoWords
#TrueStory
