Life, As We Live It

“We live our lives inside a sphere, suspended in the void.

Nothing is ever still — everything is endlessly changing.”

— From the translation of 13. Kat

🌸🌸

I’m currently writing my second book. Life continues to surprise us in ways we never expect, and sometimes it feels like the world itself is shifting faster than we can catch up. No day feels empty anymore; the world’s events and uncertainties are always with us, reminding me why stories and life’s moments matter.

Life is full of surprises, some good, some challenging. All we can do is embrace the unexpected and keep going.

It’s not always easy to stay positive or find joy in every moment.

But in the end, we’re here to learn.

The experiences we gather along the way become our life story.

We keep going, and each time, we try to do a little better.

Believe me, I’m not just saying this — I’m living it.

Moving through both the light and the heavy moments of life, We're getting older…

and I’ve come to see that even the ability to age is a gift.

We try to eat healthy, but everything has changed.

The weather has changed, the water has changed,

the food we used to eat has changed — even the seeds have changed over time.

My blog’s slogan is “Stay Healthy”

but it’s not as simple as it used to be.

Here, I’d like to share the moments where we’ve stopped time with the magic of the camera—along with my thoughts and feelings.

Sometimes, they pass so quickly that I can hardly keep up.

Sometimes I drop a little note for each day on Instagram —

a short voice message or a small moment from the day.

Feel free to join. 🌿

İçimdeki Ses 

Inner Voice

🌸🌸🌸

Turkish

“Boşlukta dönen bir kürenin içinde yaşıyoruz hayatlarımızı. O kadar değişken, o kadar sabit değil ki... Değişim halindeyiz."

— 13. Kat Kitabından

Şu anda ikinci kitabımı yazıyorum. Hayat, bizi hiç beklemediğimiz şekillerde şaşırtmaya devam ediyor; bazen dünya o kadar hızlı değişiyor ki yetişmek zorlaşıyor. Artık hiçbir gün boş geçmiyor; dünyanın olayları ve belirsizlikleri her zaman bizimle, hikayelerin ve hayatın küçük anlarını yakalamanın neden önemli olduğunu hatırlatıyor.

Hayat sürprizlerle dolu, bazıları iyi, bazıları zorlayıcı. Yapabileceğimiz tek şey, beklenmeyeni kucaklamak ve yolumuza devam etmek.

Her an pozitif kalmak veya her anın tadını çıkarmak  kolay değil. 

Ama sonuçta, öğrenmek için buradayız.

Yol boyunca edindiğimiz deneyimler hayat hikayemiz oluyor.

Devam ediyoruz ve her seferinde biraz daha iyisini yapmaya çalışıyoruz.

İnanın bana, bunu sadece söylemiyorum, yaşıyorum.

Hayatın hem aydınlık hem de ağır anlarından geçerken yaşlanıyoruz…ve yaşlanabilmenin bile bir hediye olduğunu görmeye başladım.

Sağlıklı beslenmeye çalışıyoruz, ama her şey değişti.

Hava değişti, su değişti,

Eskiden yediğimiz yiyecekler değişti – Tohumlar bile zamanla değişti.

Blogumun sloganı "Sağlıklı Kalın", ama eskisi kadar basit değil.

Burada, kameraların sihiriyle zamanı durdurduğumuz anları paylaşmak istiyorum. Yanında düşüncelerim ve duygularımı da.

Bazen yetişemeyeceğim kadar hızlı akıyorlar.

Bazen de Instagram'da her güne bir not düşüyoruz. 

Kısa bir sesli mesaj yada günün içinden bir kare..

Sizde katılabilirsiniz. 🌸🍀😊🌿

İçimdeki Ses 

Yonca Nihal
Author 

#StayHealthy #LifeMoments #YoncasKitchen #CancerSurvivor #Çeşme #YoncaNihal #13Kat #13thFloor #Book #Kitap #YoncasDiary #YoncanınGünlüğü

Words fade, writing stays

I feel like the world is spinning faster than it used to. How about you?

Of course, we can also attribute this to age. But I also read and listen to researchers who feel the same way.

We’re still caught up in the rush of 12 months, 24 hours… yet the speed of time isn’t measured only by clocks; it’s also about the intensity of what we experience.

Every moment feels fuller, more aware, faster… That’s why sometimes we need to pause, take a breath, notice the small things, and feel our own steps.

Yonca's Diary 

Writing feels good at times like these.

The pen becomes your best friend — honest, putting whatever you say onto paper without distortion, helping you understand why something resonated when you read it again.

Even if you forget your words, those lines are always there. 

As we say,

“words fly away, but writing remains.”

AI

How did it become so central to our lives?

Perhaps the best approach is to use artificial intelligence only when truly necessary —

not only for the sake of our own thinking,

but also because of its environmental impact.

Cooling data centers requires substantial amounts of water and energy.

In arid regions, rising demand can put real pressure on local water resources.

As in every aspect of life…

it’s up to us to maintain balance.

While writing this post, I asked AI for some numbers. I also checked the accuracy of the data I found.

Then it immediately said, “Let me prepare a visual for you.”

I replied, “I already have a photo. Let’s not overwork and waste water.” :)

“It was such a perfectly fitting thought for me,” it said… You know how AI adjusts its behavior as it gets to know someone.

Ah, you all…

If only there were fewer “what ifs”…

We got here with phrases like,

“Oh come on… are we supposed to save the world?”

And now, it truly is in a state that needs saving.

We’ve taken to the streets together,

trying —

to find a way.

Keep going.

The world is us.

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

Ben dünyanın eskisinden daha hızlı döndüğünü hissediyorum. Ya siz?

Tabii bunu yaş faktörüne de bağlayabiliriz. Ama böyle düşünen araştırmacıları da okuyorum, dinliyorum.

Yine 12 ay, yine 24 saatlerin koşturmacası içindeyiz. Ama zamanın hızı sadece ölçülen saatlerle değil, yaşadığımız yoğunlukla da ilgili.

Her an daha dolu, daha farkında, daha hızlı geçiyor gibi… O yüzden bazen durup nefes almak, küçük şeyleri fark etmek ve kendi adımlarımızı hissetmek gerekiyor.

Yazmak iyi geliyor böyle zamanlarda. Kalem en iyi arkadaşın oluyor. Dürüst; ne dersen saptırmadan satırlara geçiren, yeniden okuduğunda hayatta neden takıldığını fark ettiğin… Sen sözlerini unutsan da o satırlar hep oradadır. Ne deriz hani:

“Söz uçar, yazı kalır.”

AI

Nasıl da oturdu hayatımızın merkezine… Yapay zekâyı gerektiği kadar kullanmak belki de en doğrusu.

Sadece kişisel düşünce gücümüz için değil, çevresel etkileri açısından da…

Veri merkezlerinin soğutulması ciddi su ve enerji gerektiriyor.

Tahminlere göre küresel su kullanımı yüzlerce milyar litre seviyelerine ulaşabiliyor.

Özellikle kurak bölgelerde artan talep, yerel su kaynakları üzerinde baskı oluşturabiliyor.

Hayatın her aşamasında olduğu gibi, bize yine dengeyi korumak düşüyor.

Bu postayı yazarken AI’dan sayılar talep etmiştim. Bulduğum verilerin kesinliği konusunda bilgi aldım. Sonra hemen “sana bir görsel hazırlayayım” dedi.

“Benim elimde bir foto var. Sen fazla çalışma, su harcamayalım” dedim :)

Tam bana uygun bir düşünüş olduğunu yazmış.

İnsanı tanıdıkça ona göre davranıyorlar ya…

Ah sizi.

Şu “keşke”ler olmasa…

“Amaaan, dünyayı biz mi kurtaracağız?” diye diye geldik bu noktalara…

Ve şimdi gerçekten kurtarılası hâlde.

Yola devam.

Dünya biziz.

#AI #writing #yoncanihal

I'm home

Hi guys,

I haven’t posted anything here since 2024. If we’re still able to connect through this post, it means you’re close friends of this blog — and of me. Thank you for being here.

There’s so much to catch up on. So many changes. So many new things…

During this time, I published a book based on the notes I kept, titled “Yonca’s Diary.” A second one is on the way.

While searching for feelings that would motivate me, I found myself browsing this blog again. The warmth of this place is something else. That’s why I left it untouched for years — my corner of peace.

Life has a thousand faces. In 2024, during my breast cancer treatment, as I mention in the book, the rug was pulled out from under my feet and life turned upside down. I was one of the lucky ones — I came through this process with a positive outcome.

During that time, I continued to keep a diary. Writing became my refuge. Confiding in lines, talking to myself, confronting myself — it was a form of catharsis. The beautiful part is that this diary eventually became a book: 13. Kat (original title).

I’m sharing a few pictures from the time we were apart.

I had the chance to express my thoughts and feelings, share my experiences, and introduce my book at various events.

Even writing this short update warmed my heart. More to come. I hope you’ll continue reading these small updates here.

See you soon.

Below is the Turkish version of this update.

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

Merhaba arkadaşlar!

2024’ten beri burada hiçbir şey paylaşmadım. Eğer hâlâ bu gönderimle bu blogda buluşabiliyorsak, bu blogun ve benim yakın arkadaşım olduğunuz anlamına gelir. Burada olduğunuz için teşekkürler.

Yetişilecek çok şey var. Çok fazla değişiklik. Çok fazla “yenilik”… Öyle ki ben Yonca’nın Günlüğü adında derlediğim bu notlarımdan bir kitap çıkarttım. İkincisi de yolda. Beni motive edecek hisleri ararken bloguma bakmak, sayfalarında gezinmek istedim. Bu blogun sıcaklığı bambaşka. Bundan dolayıdır ki yıllardır aynı bıraktım. Benim huzur köşem.

Hayat bin bir yüz. 2024’te, meme kanseri teşhisiyle yürüdüğüm tedavi sürecinde, kitapta da dediğim gibi, ayağımın altından halı çekilmiş ve hayatım alt üst olmuştu. İyi bir sonuçla bu süreci geride bırakanlardan biriyim. Şanslıydım. Bu zaman boyunca, günlük tutmaya devam ettim. Bana en iyi gelen şey yazmaktı. Satırlarda dertleşmek, kendi kendimle konuşmak, yüzleşmek bir tür desarj oldu. Güzel olan yanı, bu günlüğün bir kitaba dönüşebilmesiydi: “13. Kat” (orijinal adıyla).

Sizle ayrı kaldığımız bu süreçten resimler paylaşıyorum.

Bu kısa güncellemeyi paylaşmak bile içimi ısıttı. Devamı gelecek. Umarım siz de bu sayfada bu kısa güncellemeleri okumaya devam edersiniz.

Görüşmek üzere…

Yolculuk aslında uzun değildi. Yorucuydu. Düşününce, beni en çok yoran şey neydi? Merdivenler yüksekti 🌸

#WritingAsHealing

#LifeTurnedIntoWords

#TrueStory